هدف: تعیین علل و عوامل زمینه ساز جداشدگی رگماتوژن شبکیه در بیمارانی که به همین علت تحت جراحی باکلینگ صلبیه یا ویترکتومی قرار گرفته اند.روش پژوهش: از مجموع 1475 پرونده بیمار مبتلا به جداشدگی رگماتوژن شبکیه که از مهر 1368 تا مرداد 1375 در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد توسط یک جراح تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند؛ پرونده 369 بیمار(25 درصد بیماران) به طور تصادفی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: بیماران مورد بررسی در 52 درصد موارد زیر 50 سال و در48 درصد موارد بالای 50 سال سن داشتند و جداشدگی شبکیه در 20 درصد موارد همراه با آفاکی و سودوفاکی، در 18.4 درصد مواردهمراه نزدیک بینی و در 10 درصد موارد به دنبال تروما ایجاد شده بود و دربقیه موارد، بیماری چشمی همراه با جداشدگی شبکیه مشخص نشد. در 70 درصد موارد، بیش از یک گسست (break) مشاهده شد که در 80 درصد آن ها، فاصله گسست ها از یکدیگر کم تر از 90 درجه بود و در 30 درصد بیماران فقط یک گسست مشاهده شد که 40 درصد موارد در ربع فوقانی - خارجی، 30 درصد موارد در ربع خارجی – تحتانی - و 30 درصد در دو ربع دیگر بودند. در 10 درصد موارد، جداشدگی شبکیه به دنبال مصدومیت ایجاد شده بود و 18 درصد بیماران، نزدیک بینی بالا و 22 درصد بیماران آفاک یا سودوفاک بودند. در 46.2 درصد بیماران، بیماری همراه مشاهده نشد. انواع گسست شامل 81 درصد موارد پارگی، 6 درصد موارد دیالیز، 3.5 درصد موارد سوراخ محیطی شبکیه و 3.5 درصد موارد سوراخ ماکولا بودند. در 76 درصد موارد، ویترورتینوپاتی پرولیفراتیو (PVR) با شدت درجه C یا شدیدتر مشاهده شد.نتیجه گیری: علل و عوامل زمینه ساز جداشدگی شبکیه و محل گسست در شبکیه تقریبا مشابه موارد ذکر شده در سایر کشورهاست. چنانچه این بررسی در سایر مراکز چشم پزشکی ایران نیز صورت گیرد؛ نتیجه گیری کاربردی تر خواهد بود.

سابقه و هدف: با توجه به عوارض عدم درمان ضایعات مستعد کننده جداشدگی شبکیه و عدم توافق پیرامون سودمندی این درمان ها، این تحقیق به منظور تعیین نتایج درمانی و عوارض درمان های پروفیلاکتیک در بیمارستان امام حسین (ع) طی سالهای 79-1371 انجام گرفت. مواد و روش ها: این مطالعه به روش داده های موجود بر روی کلیه بیماران تحت درمان پروفیلاکتیک (لیزر، کرایو) که حداقل 3 ماه پیگیری داشته و اطلاعات کافی در پرونده آنها موجود بود انجام گرفت. خصوصیات فردی بیماران و متغیرهای مربوط به ضایعات تحت درمان هم چنین میزان موفقیت درمان و عوارض مربوط به آن و نیاز به درمان های اضافی با آمار توصیفی ارایه و نقش عوامل مختلف بر روی نتیجه درمان مورد قضاوت آماری قرار گرفت. یافته ها: تعداد 201 بیمار تحت درمان قرار گرفتند. تعداد 76 بیمار واجد شرایط با 88 ضایعه وجود داشتند. موفقیت کلی درمان های پروفیلاکتیک 89.5 درصد بود. در 26 درصد موارد بیماران نیازمند درمان های اضافی گردیدند که شامل بروز پارگی تازه در 14 چشم (16%) درمان ناکافی اولیه در 6 چشم (7%) و جداشدگی شبکیه در 7 چشم (8%) بود. در 4 بیمار که پارگی تازه پیدا کرده بودندبطور همزمان دچار جداشدگی شبکیه نیز شدند و آمار آنها دچار هم پوشانی گردید. اگرچه اختلافی از نظر میزان شکست های درمانی بین سه گروه بیماران دیده نشد ولی میزان شکست درمانی در بیماران افاک و پسود و فاک، دارای خونریزی ویتره بالاتر بود. نتیجه گیری: با توجه به درصد بالای موفقیت درمانی در این مطالعه (89.5%) انجام درمانهای پروفیلاکتیک جهت ضایعات مستعد کننده جداشدگی شبکیه پیشنهاد می گردد ولی باید در نظر داشت که میزان موفقیت در افراد افاک و پسود و فاک و با خونریزی ویتره کمتر است. ضمنا با توجه به نیاز به انجام درمان های اضافی تا ماهها پس از درمان اولیه پی گیری طولانی مدت این بیماران مورد نیاز است و جهت حصول به نتایج مطمئن تر انجام مطالعات به روش کارآزمایی بالینی و با تعداد بیشتر بیماران توصیه می گردد.